Où achat cialis sans ordonnance et acheter viagra en France.

Marnixvanrijswijk.com

Een kort verhaal door Marnix van Rijswijk Emma, zeventien jaar keek in de spiegel en wreef over haar zwangere buik, maar niet op de warme en trotse manier zoals een toekomstige moeder doet. Nee, ze wreef ruw en koud over haar buik alsof ze er een vlek af wou poetsen. Nu was het ook echt zichtbaar. Ze kon er niet meer omheen, zichzelf niet meer voor de gek houden dat ze niet zwanger was. Ze drukte met vlakke hand op haar bol wordende buik alsof ze hem weer plat De baby, die het levenslicht nog onbekend is, wordt nu al gehaat. Ongeboren, en nu al gehaat door de vrouw die hem straks beschermend en liefdevol vast moet houden, die hem moet voeden en alles in het leven moet leren. De vrouw waar hij nu in groeit, daar wordt hij door gehaat als een parasiet die Ze trok haar shirt weer over haar zwangere buik, keek zichzelf een paar volle seconden aan in de spiegel. Ze zag een jonge vrouw, haar blik was veranderd. Haar open, jeugdige en ontwapenende blik die ze daarvoor al zeventien jaar had gedragen is vervangen voor een gelaatsuitdrukking die zich het best laat beschrijven als een harde mix tussen angst en woede. In de kamer naast de hare klonken de harde klappen van een hamer. Het was haar vader die schappen aan de muur spijkerde terwijl haar moeder de muren van de babykamer pastelblauw verfde. Maar hun dochter wou geen blauwe babykamer met schapjes vol luiers, rammelaars en blauwe knuffelkonijntjes. Ze wou geen schattig wiegje waar een beeldje van Maria over waakte. Nee dat soort dingen wou ze niet, ze wou alleen maar Ze was boos, op alles en iedereen. Het meest op de verkrachter die haar bezwangerde. Ze walgde bij het idee dat die onbeschrijfbare klootzak iets van zichzelf achter heeft gelaten in haar. Iets waar ze nooit meer vanaf zou komen. Ook was ze boos op haar ouders die haar wel begrepen maar toch de wet van de bijbel boven haar wens verkozen, een abortus was uit den boze. Ze was zelfs boos op de baby, de ongewenste parasiet die haar energie gebruikte om te groeien. En ze was boos op zichzelf, maar waarom precies wist ze niet. De gedachte dat ze straks de zoon van haar verkrachter borstvoeding moest gaan geven en zijn kleine naakte lichaam moest wassen maakte haar misselijk. Ze probeerde er zo min mogelijk aan te denken. Dat lukte haar aardig. De enige momenten dat ze er echt aan dacht waren ’s nachts in haar nachtmerries. Al met al dacht ze er dus vaak aan. Ze slaakte een diepe zucht die de spiegel voor haar besloeg van haar warme adem. Ze liep achter de spiegel vandaan en naar de kamer waar haar ouders aan het klussen waren en wierp een blik naar binnen. De hand van haar vader was stevig geklemd om het schapje dat hij net aan de muur had gespijkerd. Hij trok hem stevig omhoog en dan weer omlaag om te kijken of hij stevig genoeg vast zat. Hij knikte tevreden en begon aan het Ze keek vluchtig rond de kamer, haar blik bleef hangen op een ingelijste kindertekening die waarschijnlijk door haar moeder op het kastje was gezet. Op de tekening stond een meisje getekend, ze had gele krassen als haar, een rode potloodstreep als brede glimlach en haar handen leken meer op bloemetjes. Het meisje had een hele grote buik met daarin een kleiner meisje. In de rechterbovenhoek was een zon getekend die met een glimlach de hele scene aanschouwde. Boven aan het blaadje stond, in het gescande en uitgeprinte, handschrift van de leraar de tekenopdracht beschreven: ‘Ik over tien jaar.’ Helemaal onderaan stond een naam en leeftijd geschreven; Emma, Haar moeder, die niet besefte dat de tekening Emma pijn deed, zag dat ze naar het schilderijtje keek en zei glimlachend: ‘Die heb ik daar neergezet om je er aan te herinneren dat je altijd al kinderen had willen hebben.’ Emma haar maag draaide om. Zonder iets te zeggen en met stalen gezicht draaide ze zich om en liep terug naar haar Terwijl haar ouders verdergingen met het versieren van de babykamer zocht zij op internet op welke verschrikkelijke producten je kan innemen om een baby in de buik van een De volgende dag kocht ze acht verschillende medicijnen, doosjes provera, duphaston, primulut en andere ongesteldheid opwekkende middelen. Die propte ze als borrelnootjes in haar mond en spoelde ze weg met wodka terwijl ze onder de douche stond. Zo voelde het voor haar alsof ze zich helemaal schoonmaakte. Van binnen en van buiten en alsof haar zonden meteen weggespoeld werden door het putje. Elke keer als ze het gevoel had dat haar buik gegroeid was nam ze weer een douche. Geleidelijk veranderde er iets in haar. Het vergiftigde mensje in haar buik groeide, maar dat was niet het enige. Langzamerhand kwamen gevoelens naar boven die toekomstige moeders hebben die wel warm en vol trots over hun bolle buik moedergevoelens. Eerst onderdrukte Emma ze nog, maar dat ging later simpelweg niet meer. Ze wist niet eens meer of ze dat eigenlijk wel wou. Die moedergevoelens groeiden samen met de baby en werden op een gegeven moment groter dan de haat naar Onder de douche nam ze geen rare medicijnen meer, maar in plaats daarvan huilde ze. ’S Nachts zat ze in de schommelstoel in de babykamer, ze keek naar haar tekening en bad tot onze lieve heer. Elke avond. Overdag wanneer ze rondliep, maakte niet uit waar naartoe, hield ze haar buik met beide handen vast alsof het elk moment in de lucht kon verdwijnen. En elke keer als ze de baby voelde bewegen in haar buik ging er een Elf weken eerder dan verwacht scheurde de ouders van de toekomstige moeder naar het ziekenhuis. Op de achterbank van de kleine auto zat hun paniekerige en huilende dochter met haar weeën. De vader had het stuur zo stevig vast dat er dikke aderen zichtbaar werden op zijn handen. Moeder wisselde de hele weg naar het ziekenhuis af met bidden en haar dochter geruststellen. De sfeer in de auto was een onbeschrijfbare mix Vijf uur later, vloekend, zich zelf hatend en huilend baarde Emma een kleine ongezonde jongen. Het gehuil van het jongetje was schamel en breekbaar maar dat maakte haar niet uit. Het was het enige wat ze wou horen. Een teken van leven. De deken van angst en zelfhaat gleed pas echt van haar af toen ze haar zoon tegen haar buik aandrukte. Zachte, warme tranen van geluk druppelden uit haar ogen en rolde over haar wangen haar mondhoeken in, ze vond zelf dat ze zoet smaakten. Moe maar intens gelukkig en met de warme gloed die een nieuwe moeder draagt hield ze Noah vast. Ze had het prima gevonden als de tijd zou stoppen op dat moment. Het onbeschrijfbare begin van een moeder en zoon band kon haar niet lang genoeg duren, maar helaas werd Noah zo snel mogelijk naar de couveuse verplaatst. Opgeborgen achter glas in een Ontastbaar voor zijn moeder. De enige twee weken die de moeder en zoon relatie duurde hebben ze elkaar nooit meer kunnen Dat moment, dat Noah zijn laatste zwakke ademhaling werd weggezogen door het luchtfilter systeem in de couveuse. Dat moment was het moment dat Emma jaren en jaren zou achtervolgen. Elke keer als ze een baby, een kind, een knuffeldier of een wiegje zag brak haar hart weer. Het hart van Emma, die haar eigen kind vermoorde.

Source: http://marnixvanrijswijk.com/Writing/Kort%20verhaal%20-%20Een%20Jonge%20Moeder.pdf

Welt-anti-doping-agentur

- Informatorische Übersetzung - NADA – Nationale Anti Doping Agentur für Deutschland Welt-Anti-Doping-Agentur DER WELT-ANTI-DOPING-CODE DIE VERBOTSLISTE 2009 INTERNATIONALER STANDARD Die offizielle Fassung der Verbotsliste wird von der WADA bereitgehalten und in eng-lischer und französischer Sprache veröffentlicht. Im Falle von Unstimmigkeiten zwi-schen der engli

majizuwa.com

Maji Zuwa – “Water & Sun” Frequently Asked Questions Maji Zuwa understands that most people have not traveled to Africa and the idea alone may seem quite daunting. It sounds like a great adventure and an invaluable experience but you may not have an idea where to begin. It is very difficult to sift through the mounds of books and advice on the subject but in this frequently asked

Copyright © 2010-2014 Pdf Medic Finder